Nazım Hikmet Ran Kategorisi

Dört nala gelip uzak Asya’dan
Akdeniz’e bir kısrak başı gibi uzanan
Bu memleket bizim

Bilekler kan içinde
Dişler kenetli
Ayaklar çıplak
Ve ipek bir halıya benzeyen toprak
Bu cehennem, bu cennet bizim

Kapansın el kapıları
Bir daha açılmasın
Yok edin insanın insana kulluğunu
Bu davet bizim

Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
Ve bir orman gibi kardeşçesine
Bu hasret bizim

Kapıları çalan benim
Kapıları birer birer
Gözünüze görünemem
Göze görünmez ölümler

Hiroşima da öleli
Oluyor bir on yıl kadar
Yedi yaşında bir kızım

Saçlarım tutuştu önce
Gözlerim yandı kavruldu
Bir avuç kül oluverdim
Külüm havaya savruldu

Çalıyorum kapınızı
Teyze amca bir imza ver
Çocuklar öldürülmesin
Şekerde yiyebilsinler

Karlı Kayın Ormanında
Yürüyorum Geceleyin
Efkarlıyım Efkarlıyım
Elini Ver Nerde Elin

Memleket Mi Yıldızlar Mı
Gençliğim Mi Daha Uzak
Kayınların Arasında
Bir Pencere Sarı Sıcak

Ben Oradan Geçerken Biri
Amca Dese Gir içeri
Girip Yerden Selamlasam
Hane içindekileri

Yedi Tepeli Şehrimde
Bıraktım Gonca Gülümü
Ne Ölümden Korkmak Ayıp
Ne De Düşünmek Ölümü

Seviyorum seni
Ekmeği tuza banıp banıp yer gibi
Geceleyin ateşler içinde uyanarak
Ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi

Ne zaman seni düşünsemi
Bir ceylan su içmeye iner
Çayırları büyürken büyürken gördüm
Gülüm her sabah

Her akşam seninle
Yeşil bir zeytin tanesi
Bir parça mavi deniz
Alır beni

Seni düşündükçe
Gül dikiyorum ellerimin değdiği yere
Atlara su veriyorum daha bir seviyorum
Dağları gülüm

Karlı kayın ormanında
Yürüyorum geceleyin
Efkarlıyım, efkarlıyım
Elini ver nerde elin

Memleket mi yıldızlar mı
Gençliğim mi daha uzak
Kayınların arasında
Bir pencere sarı sıcak

Ben ordan geçerken biri
Amca dese gir içeri
Girip yerden selamlasa
Hane içindekileri

Yedi tepeli şehrimde
Bıraktım gonca gülümü
Ne ölümden korkmak ayıp
Ne de düşünmek ölümü