ALİ EKBER EREN: TOPLUMUN SESLİ DÜŞÜNCESİ VE YİĞİT TÜRKÜLERİN SESİ

Kökler ve İlk Adımlar: Divriği’den Ozanlık Geleneğine
1956 yılında Sivas’ın Divriği ilçesine bağlı Sincan nahiyesinde dünyaya gelen Ali Ekber Eren, sanat yaşamının temellerini doğduğu toprakların zengin kültürel ikliminde atmıştır. Yöresinin deyişlerini, semahlarını ve türkülerini dinleyerek büyüyen Eren’in ilk ustası, aynı zamanda babası olan İbrahim Eren’dir (Ağa Dayı). 86 yıllık ömrünün 60 yılını bağlama yapımına adayan babasının atölyesinde geçen yılları sanatçı, “O yıllar benim emekleme dönemimdir,” diyerek çıraklık sürecinin önemini vurgular.

Sanatsal Dönüşüm ve Rehber Ozanlar
Köyden kente göçle birlikte tanıştığı toplumsal ve siyasal olaylar, Ali Ekber Eren’in sanatını yerel bir boyuttan çıkararak evrensel bir isyan ve direniş estetiğine taşımıştır. Bu süreçte Pir Sultan Abdal, Mahzuni Şerif, Davut Sulari ve Ruhi Su gibi dört büyük öncü ozanın etkisi altına girmiş; bu isimler Eren’in sanat yolculuğunda birer kutup yıldızı olmuştur.

Müzikal Yolculuk ve Albümler
Profesyonel müzik hayatına 1989 yılında Hasret Gültekin, Abuzer Karakoç ve Hüseyin Aydın ile birlikte çıkardığı Dostlar Muhabbeti albümüyle adım atmıştır. Sanatçı, bu başlangıcın ardından solo kariyerinde halk müziği ve protest müziğin önemli örneklerini barındıran şu albümlere imza atmıştır:

Türkülerde Biz Varız
Anlamadım Bu Ne Haldı
Dağlı Yürek Eylem Eyle
Böyle Kal
Senin İçin Değil Miydi

Sanat Felsefesi: “Sanat Bir Araçtır”
Yurt içinde ve yurt dışında sayısız etkinliğe katılarak kitlelerle buluşan Ali Ekber Eren, müziği sadece bir amaç değil, toplumu dönüştüren bir araç olarak tanımlar. Ona göre türküler, toplumun “sesli düşünceleridir.” Sanatçının duruşunu en iyi özetleyen şu sözleri, onun dünya görüşünün de aynasıdır:
“Türkü dinleyenler kadar türkü söyleyenleri de çoğaltalım ki korkular yok olsun ve demokrasi çabuk gelsin. Sanatçı yaşadığı çağı sorgulayan, çağa tanık olandır. Korkak insanların yiğit türküleri olmaz, yiğit türküleri de korkak insanlar söyleyemez.”