Aşık Beyhani (Asıl adı: İbrahim), 1933-1971 yılları arasında yaşamış, Erzincan/Çayırlı ekolünün en güçlü temsilcilerinden biri olan halk ozanıdır. Geleneksel deyişleri ve yanık sesiyle tanınan sanatçı, usta-çırak ilişkisiyle yetişmiş gerçek bir “hak aşığı” olarak kabul edilir.

Doğumu ve Ailesi
Köken: 1933 yılında Erzincan’ın Çayırlı ilçesine bağlı Gamga köyünde doğmuştur. Aslen Eski Esperek (Verimli) köyündendir.

Anne ve Baba: Babası Hüseyin, annesi Gülizar’dır. Sanatçının müzikal yeteneğini, deyişler söyleyen ve sesi güzel olan annesi Gülizar’dan aldığı kabul edilir.

Kardeşleri: Beş kardeşin en büyüğüdür (Ziynet, Hüseyin, Ahmet ve Ali Hıdır).

Yetişmesi ve Sanat Hayatı
Eğitim: Okumayı, ilmi ve Kur’an-ı Kerim’i köylerindeki alimler İsmail Efendi ve Cafer Ağa’dan öğrenmiştir.

İlk Ustaları: Bağlama çalmayı amcası Rıza Efendi’den öğrenmeye başlamış, ancak asıl ustalığını bölgenin efsane ismi Davut Sulari’nin yanında kazanmıştır. Aynı zamanda köylüsü Nişani’den de etkilenmiştir.

Seyyahlık: Henüz 14 yaşındayken babası tarafından yanına iki ozan katılarak Suriye, İran ve Irak’a gönderilmiştir. İki yıl süren bu zorlu yolculuktan (9 gün sadece hurma ile beslendikleri rivayet edilir) ağırbaşlı ve usta bir aşık olarak dönmüştür.

İstanbul Yılları ve Vefatı
Evlilik: 1954 yılında halasının kızı Aslı ile evlenmiş, bu evlilikten dört çocuğu (Kenan, Selvi, Nazlı, Nazan) olmuştur.

Yerleşim: 1956’daki askerlik görevinin ardından, 1960 yılından itibaren İstanbul’a yerleşmiş; burada Hacı Bektaş ve Pir Sultan Abdal etkinliklerinin aranan ismi olmuştur.

Vefat: 1971 yılında yakalandığı mafsal romatizması ve ardından gelişen böbrek yetmezliği nedeniyle 17 Ağustos 1971’de, henüz 38 yaşında hayatını kaybetmiştir. Mezarı İstanbul Kağıthane’dedir.