Âşık Noksani (1913 – 1993)
Asıl adı Ahmet Turan Ünal olan Âşık Noksani, 1913 yılında Sivas merkezine bağlı Savcun köyünde dünyaya gelmiştir. Yörede “Çerçioğulları” sülalesi olarak bilinen köklü bir aileye mensuptur. Küçük yaşta başladığı tahsil hayatı, Arap alfabesinden Latin alfabesine geçiş sürecine tanıklık etmiştir. Güzel el yazısı sayesinde genç yaşta mıntıka kâtipliği yapmış, ardından doğduğu köyde sekiz yıl muhtarlık ve yirmi beş yıl imamlık hizmetinde bulunmuştur.

“Noksan” Kalan Bir Ömrün Mahlası
Noksani’nin şiirle tanışması, hayatının en zorlu dönemlerinden birinde, muhtarlık görevi sırasındaki bir evrak işlemi nedeniyle düştüğü hapishanede (1953-1956) gerçekleşmiştir. İlk şiirlerini parmaklıklar ardında kaleme alan ozan, mahlasını seçerken derin bir tevazu ve hüzne sığınmıştır. Üç evlilik yapmasına rağmen çocuk sahibi olamayışını ve çeyrek asırlık hizmetine rağmen emeklilik hakkını kazanamayışını hayatın bir “noksanı” olarak görmüş, bu eksikliği mahlası yaparak Noksani adıyla şiirlerini taçlandırmıştır.

Sazsız Sözün Ustası
Âşık Noksani, geleneğin saz çalmayan ama sözüyle, hikaye anlatıcılığıyla devleşen temsilcilerindendir. “Eşref ile Zühre”, “Âşık Garip” gibi halk hikayelerini usta bir meddah edasıyla anlatan Noksani, aynı zamanda **”Kan Kalesi Cengi”**ni manzumeleştirerek telif bir eser ortaya koymuştur. Şiir tekniği oldukça güçlü olan ozan, Kangallı büyük usta Âşık Ruhsati’nin ekolünden etkilenmiş; aşk, dert ve memleket hasretini sekizli ve on birli hece ölçüsüyle lirik bir dille işlemiştir.

Vefatı ve Mirası
Hayatının son yıllarını memleketi Sivas’ta geçiren Noksani, 12 Haziran 1993 tarihinde aramızdan ayrılmıştır. Kabri Sivas Yukarı Tekke Mezarlığı’nda bulunmaktadır. Hakkında Ali Şahin Canozan ve Dr. Doğan Kaya gibi değerli araştırmacılar tarafından çalışmalar yapılmış, eserleri ve yaşamı gelecek nesillere aktarılmıştır.