Karadeniz Yöresi Türküleri

Vapur

Gökte Yıldız Aymisun

Gel He Bele

Ben seni sevdiğimi

Narino

Koyverdin gittin beni

Cilveloy

Hayde

Divane aşık gibi

Rapatma

Dağlara Çıkma Karadeniz

Dertliyim kederliyim

Dere boyu kestane

Oy Asiye / Ağasarım Balını

Karadeniz Yöresi Halk Kültürü ve Müzik Yapısı

Genel Yapı: Doğu, Orta ve Batı Karadeniz olarak üç ana kolda incelenir. Coğrafyanın sertliği müziğe doğrudan yansımıştır; ezgiler hırçın dalgalar gibi yüksek enerjili, ritmik ve çoğunlukla doğaçlamaya açıktır. Atışma geleneği ve mizahi dil, Karadeniz müziğinin temel taşıdır.

Müzikal Yapı ve Ritim:

Doğu Karadeniz: 7/8’lik ve 5/8’lik aksak tartımlar hakimdir. Kemence ve tulumun eşlik ettiği bu bölgede “Vira” nidalarıyla başlayan enerjik bir yapı vardır.

Orta ve Batı: Karadeniz’in iç kesimlerine doğru ritimler biraz daha durulur; uzun havalar ve zeybek etkileri (Kastamonu/Sinop hattı) görülmeye başlar.

Ölçek: Genellikle dar aralıklı ses dizileri (majör-minör arası geçişler) kullanılır.

Oyun ve Çalgı: Bölgenin vazgeçilmez simgesi Horon’dur. Omuz silkme ve seri ayak hareketleri coğrafyanın zorluğunu simgeler. Ana çalgılar; Kemençe, Tulum, Kaval, Davul-Zurna ve Batı Karadeniz’de Bağlama (Cura) grubudur.

Sözlü Kültür: Türkülerin konusu çoğunlukla gurbet, deniz kazaları, yayla göçleri ve imkansız sevdalardır. Mani tipi (atışma) türküler, yörenin pratik zekasını yansıtan en özgün formdur.